تنها در دنیا

X

تنها در دنیا


	یلدا من دارم مي رم شايد ديگه همديگرو نبينيم من رو فراموش نكنين و به خاطر تمام بديهام من رو ببخشين . . . . از طرف پاييز يلدا بر همتون مبارك \|+\| نوشته شده توسط محمدرضا.د در سه شنبه یکم دی 1388 \|


	نوید خيلي وقتا از اين دنيا خيلي دلم ميگيره دلم مي خواد برم يه جايي كه هيشكي نباشه يا حداقل اينكه تنها باشمو كسي منو نشناسه تنها واسه خودم باشمو واسه خودم زندگي كنم ولي نمي تونم چون مجبورم كه تا حدودي به كسايي اعتماد كنم تا زندگيمو به يه جاي مطلوبي برسونم هرچند به خاطر همين اعتماده كه الان .......... مثل خيلي وقتا دلم گرفته خيلي وقتا مثل خيلي ها چشام پر از اشك ميشه ولي مي دونم كه مردمو غرور دارم پس غصه هامو تو دلم ميريزم به خاطره همينه كه مي گم دلم پره آرامو صبورم ولي خستم خستم \|+\| نوشته شده توسط محمدرضا.د در یکشنبه بیست و نهم آذر 1388 \|


	و عشق آدم ها همه می پندارند که زنده اند برای آن ها تنها نشانه ی حیاط بخار گرم نفس هایشان است کسی از کسی نمی پرسد : اهای فلانی.... از خانه ی دلت چه خبر ؟ گرم است ؟ چراغش نوری دارد هنوز ؟ ............. \|+\| نوشته شده توسط محمدرضا.د در چهارشنبه هجدهم آذر 1388 \|


	سلام درسته که شعرش خیلی طولانیه ولی ارزش حداقل یه بار خوندنو داره آخه من خودمم خیلی دوسش دارم \|+\| نوشته شده توسط محمدرضا.د در دوشنبه نهم آذر 1388 \|


	بیگلری ‘ زهرا نیمه شب آواره و بی حس و حال در سرم سودای جامی بی زوال پرسه ای آغاز کردم در خیال دل به یاد آورد ایام وصال از جدایی یک دو سالی می گذشت یک دو سال از عمر رفت و بر نگشت دل به یاد آورد اول بار را خاطرات اولین دیدار را آن نظر بازی آن اسرار را آن دو چشم مست آهو وار را همچو رازی مبهم و سر بسته بود چون من از تکرار او هم خسته بود آمدو هم آشیان شد با من او همنشین و هم زبان شد با من او خسته جان بود که جان شد با من او نا توان بود و توان شد با من او دامنش شد خوابگاه خستگی این چنین آغاز شد دل بستگی وای از آن شب زنده داری تا سحر وای از آن عمری که با او شد به سر مست او بودم زدنیا بی خبر دم به دم این عشق می شد بیشتر آمد و در خلوتم دم ساز شد گفتگو ها بین ما آغاز شد گفتمش در عشق پا بر جاست دل گر گشایی چشم دل زیباست دل دل زعشق روی تو حیران شده در پی عشق تو سرگردان شده گفت در عشقت وفادارم بدار من تو را بس دوست می دارم بدان شوق وصلت را به سر دارم بدان چون توی مخمور خمارم بدار با تو شادی می شود غم های من با تو زیبا می شود فردای من گفتمش عشقت به دل افزون شده دل ز جادوی رخت افسون شده جزتو هر یاری به دل مدفون شده عالم از زیباییت مجنون شده در سرم جز عشق او سودا نبود بهره کس جز او در این دل جا نبود دیده جز بر روی او بینا نبود همچو عشق من هیچ گل زیبا نبود خوبی او شهره آفاق بود در نجابت در نکویی تاق بود روزگار اما وفا با ما نداشت طاقت خوشبختی ما را نداشت پیش پای عشق ما سنگی گذاشت بی گمان از مرگ ما پروا نداشت آخر این قصه هجران بود و بس حسرت و رنج فراوان بود و بس یار ما را از جدایی غم نبود در غمش مجنون و عاشق کم نبود بر سر پیمان خود محکم نبود سهم من از عشق جز ماتم نبود با من دیوانه پیمان ساده بست ساده هم آن عهد و پیمان را شکست بی خبر پیمان یاری را گسست این خبر ناگاه پشتم را شکست آن کبوتر عاقبت از بند رفت رفت و با دلدار دیگر عهد بست با که گویم که او هم خون من است خصم و جان و تشنه ی خون من است بخت بد بین وصل او قسمت نشد این گدا مشمول آن رحمت نشد آن طلا حاصل به این قیمت نشد عاشقان را خوشدلی تقدیر نیست با چنین تقدیر بد تدبیر نیست از غمش با دود و دم همدم شدم باده نوش غصه ی او من شدم مست و مخمورو خراب از غم شدم ذره ذره آب گشتم کم شدم آخر آتش زد دل دیوانه را سوخت بی پروا پر پروانه را عشق من از من گذشتی خوش گذر بعداز این حتی تو اسمم را نبر خاطراتم را تو بیرون کن زسر دیشب از دست رفت فردا را نگه آخرین یکبار از من بشنو یک پند بر من روزگارم دل مبند عاشقی را دیر فهمیدی چه سود عشق دیرین گسسته تارو پود گرچه آب رفته باز آید به رود ماهی بیچاره اما مرده بود \|+\| نوشته شده توسط محمدرضا.د در یکشنبه هشتم آذر 1388 \|


	دیده گان ديدگانم روان است . تو گريستن را با رفتنت به من آموختي . انتظار باز آمدنت بهانه اي براي هاي هاي گريه هاي شبانه ام شد و علتي براي چشم به راه دوختنم. اما... امشب مينويسم تا تو بداني که ديگر با ياد آوري اولين ديدارمان چشمانم پر از اشک نمي شود چون بي رحمي آن قلب سنگين را باور دارم. امشب ديگر اجازه نخواهم داد که قدم به حريم روياهايم بگذاري چون اينبار من اينطورخواسته ام. هر چند که علت رفتنت را نمي دانم و علت پا گذاشتن روي تمام حرفهايت را اما،... باور کن... که ديگر باور نخواهم کرد عشق را... ديگر باور نميکنم محبت را... و اگر باز گردي به تو نيز ثابت خواهم کرد... \|+\| نوشته شده توسط محمدرضا.د در دوشنبه بیست و پنجم آبان 1388 \|


	اینو واسه کسی می نویسم که شاید یه روزی به این وبلاگ سر بزنه چون از منو اون فقط همین دنیای مجازی مونده می نویسم که شاید ...... چه بی ریا اومدم به قلب عاشق تو باورم شد حرفای به ظاهر صادق تو چه پر غرور می روی از این دل شکسته انگار عهدی نبستی با این عاشق خسته جنگل چشمات هواش چه سرده هر نگاه تو حدیث درده رفتنت دیگه شده مصمم اما دل هنوز باور نکرده نکنه از حقیقت تو می خوای فرار کنی بری و یه بار دیگه منو بی قرار کنی \|+\| نوشته شده توسط محمدرضا.د در شنبه بیست و سوم آبان 1388 \|


	شاید آن روز که سهراب نوشت : تا شقایق هست زندگی باید کرد خبری از دل پر درد گل یاس نداشت بای این طور نوشت : هر گلی هم باشی چه شقایق چه گل پیچک و یاس زندگی اجباریست زندگی در گرو خاطره هاست \|+\| نوشته شده توسط محمدرضا.د در شنبه بیست و سوم آبان 1388 \|


	خاطره یادمان باشد از امروز خطایی نکنیم گر که در خویش شکستیم صدایی نکنیم پر پروانه شکستن هنر انسان نیست گر شکستیم زغفلت من و مایی نکنیم یادمان باشد اگر شاخه گلی را چیدیم وقت پرپر شدنش ساز و نوایی نکنیم یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند طلب عشق زهر بی سر و پایی نکنیم ... \|+\| نوشته شده توسط محمدرضا.د در دوشنبه هجدهم آبان 1388 \|


	غمنامه سلام خیلی وقت بود نیومده بودم هر وقت می خوام کاری رو شروع کنم این جمله رو ضمیمه ذهنم دارم بنازم غیرت غم را که دمی نگذاشتم تنها خیلی وقتا فکر می کنم که دیگه دنیا و آدما رو می تونم بشناسمو تشخیص بدم راستو دروغشونو ولی هر چی جلوتر می رم می بینم که نه اشتباه می کردم همیشه سعی میکنم بر عکس اونا باشم سعی میکنم ساده و بی آلایش باشم به خاطر همینه که الان دلم پره تو خودم میریزم و به کسی نمی گم آخه منم واسه خودم خدایی دارمو گله هامو پهلو اون می کنم چون فقط اونه که می شه بهش اعتماد کرد و حرف دلو بهش زد صبورم آرامم که شاید روزی برسه که بتونم جواب همشونو بدم پس می مونم به انتظار اون روز \|+\| نوشته شده توسط محمدرضا.د در سه شنبه پنجم آبان 1388 \|


	دوباره وحشتم نیست که بر باد روم ترسم این است که از یاد روم دوست دارم آنقدر خوبی کنم عاقبت با خاطری شاد روم دیگه خوشم نمی یاد زیاد بیام تو وبلاگا بگردم آخه هر جا می رم جز مظلوم نمایی چیزی نمی بینم من نمی گم همشون دروغ می گن نه ولی بیشترشون واسه جلبه توجه آخه تو این دنیا خیلی ها هستن که غم دارن یعنی هر کی غمه و غصه داره باید بیاد جار بزنه تا همه بفهمن نمی دونم شاید دوست دارن مردم بهشون بگن آخ فعلانی چقد غمگینه بزاریم دلامون محرممون باشن نه هر کسی که از راه می رسه ارزش خودمونو حفظ کنیم صبور و مهربون باشیم به نظرتون من دارم اشتباه فکر می کنم ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ \|+\| نوشته شده توسط محمدرضا.د در جمعه بیستم شهریور 1388 \|


	دل نوشته خیلی وقتا به این فکر می کنم که خدایا این دل شکستن ها تا کی خیلی زیاد می بینم کسایی رو که فقط واسه رفع دلتنگیاشون واسه به وجود آوردن شادی واسه خودشون چه راحت............ چه ساده .......... دیگرونو به خودشون وابسته می کنن و بعدش چه راحت دلشونو میشکنن آره دنیا همینه پر از آدمای اینجوری بیاید ما اینطوری نباشیم \|+\| نوشته شده توسط محمدرضا.د در پنجشنبه هجدهم تیر 1388 \|


	شاید دنیا اونقدر بزرگه که ما توش گمیم نمی دونیم کی به کیه و چی به چیه همه ی اینا رو ما وقتی می فهمیم که دیگه کار از کار گذشتست موقعی که دیگه توانی واسمون نمونده هدفم از بازگشت دوبارم اینه که کمک کنم به کسایی که دوست دارن توی این دنیا غماشون کمتر بشه همه ی ماها به نوبه ی خودمون مشکلاتی داریم پس سی می کنیم که مشکلاتمونو حل کنیم تا اینکه ازشون فرار کنیم \|+\| نوشته شده توسط محمدرضا.د در سه شنبه شانزدهم تیر 1388 \|


	سلام بعد از مدتها اومدم می خوام بمونم اگه بتونم پس سلام می کنم به همه ی شما ها که مهربونید \|+\| نوشته شده توسط محمدرضا.د در سه شنبه شانزدهم تیر 1388 \|


	درد دل تا حالا واستون پیش اومده یکی رو دوست داشته باشین ولی نتونین بهش بگین تا حالا واستون پیش اومده که یه عالمه حرف واسه گفتن داشته باشین ولی وقتی عزیزتون میاد کنارتون نتونین یه کلمه هم حرف بزنین و فقط دوست داشته باشید اون واسه شما حرف بزنه و شما فقط نگاش کنید تا حالا واستون پیش اومده که............. می شه گفت دنیای سختی داریم دنیایی که توش بایید خیلی چیزای سخت ینیم و تحمل کنی چون چاره نداریم می مونیم چون می خوایم واسه کسی بمونیم منتظرتون هستم که کمکم کنید \|+\| نوشته شده توسط محمدرضا.د در شنبه بیست و سوم آذر 1387 \|